مکانیسم عقب ماندگی شعله از بازرگانان شعله گسترش چیست؟
ساکارز با اسید سولفوریک غلیظ واکنش نشان می دهد تا یک لایه کربن متخلخل تشکیل شود.
اسید سولفوریک غلیظ دارای خواص کم آبی است و C را تولید می کند.
سپس C و اسید سولفوریک غلیظ تحت کاهش اکسیداسیون قرار می گیرند و باعث تولید دی اکسید کربن و گاز دی اکسید کربن می شوند.
واکنش ادامه می یابد و در نهایت یک لایه کربن متخلخل تولید می کند. در این مرحله ، مکانیسم عقب ماندگی شعله (IFR) به تدریج در حال ظهور است. بله ، مهارکننده های شعله به طور عمده با همبستگی اثر مهار کننده شعله خود را اعمال می کنند.
به طور کلی ، IFR شامل منابع کربن (معمولاً ترکیبات پلی هیدروکسی مانند پنتائریرتول) ، منابع اسیدی (مانند پلی فسفات آمونیوم) و عوامل کف سازی (مانند ملامین) است که به طور معمول از طریق فرآیند واکنش زیر یک لایه کربن تشکیل می دهند.
مراحل خاص:
1. در دمای پایین تر (حدود 150 درجه ، بسته به خواص منبع اسید و سایر مؤلفه ها) ، منبع اسید اسیدی تولید می کند که می تواند پلیول ها را تخلیه کرده و به عنوان عوامل کم آب عمل کند.
2. در دما کمی بالاتر از دمایی که اسید در آن آزاد می شود ، اسید تحت استری سازی با پلیول (منبع کربن) قرار می گیرد و آمین موجود در سیستم به عنوان یک کاتالیزور برای تسریع در واکنش استریزاسیون عمل می کند.
سیستم قبل یا در طی واکنش استری ذوب می شود.
بخار آب تولید شده در طی فرآیند واکنش و گاز غیر قابل احتراق که توسط منبع گاز تولید می شود باعث می شود سیستم ذوب شده در حال حاضر گسترش یافته و کف شود. در همین زمان ، پلیول ها و استرها تحت کم آبی و کربن سازی قرار می گیرند و مواد معدنی و باقیمانده کربن را تشکیل می دهند ، که بیشتر سیستم را گسترش داده و کف می کنند.
هنگامی که واکنش تقریباً به پایان رسید ، سیستم ژلاتین می شود و جامد می شود و در نهایت یک لایه کربن فوم متخلخل تشکیل می دهد.
عملکرد لایه کربنیزه شده تشکیل شده است؟
نفوذ گرما در مرحله چگالش را دشوار کنید.
این امر می تواند از انتشار اکسیژن از محیط اطراف به مواد پلیمری تخریب شده جلوگیری کند.
این امر می تواند از فرار از گاز یا مایع ناشی از تخریب فرار از سطح مواد جلوگیری کند.
مکمل
در حقیقت ، در طی فرآیند نگهدارنده شعله در گسترش بازدارنده های شعله ، ما همچنین باید از طریق برخی از وسایل ، اشتعال پذیری مواد را در زیر لایه کربن کاهش دهیم ، مانند:
1. میزان کربن سازی را بهبود بخشید و میزان محصولات قابل احتراق را در منطقه مهار احتراق کاهش دهید.
2. مقاومت حرارتی لایه کربن و دمای سطح مواد را افزایش دهید ، گرمای همرفتی را کاهش دهید ، از بین رفتن تابش و مصرف گرما مواد گرمایشی افزایش دهید.
3. ضخامت لایه کربن را افزایش داده و هدایت حرارتی آن را کاهش دهید.
4. نفوذپذیری لایه کربن را کاهش داده و ویسکوزیته محصولات مایع تخریب پلیمر بالا را افزایش داده و از این طریق تحرک آنها را کاهش می دهد.
سیستم بازدارنده شعله انبساط به طور کلی از سه قسمت تشکیل شده است: منبع اسید ، منبع کربن و منبع گاز
اسیدها معمولاً اسیدهای معدنی یا ترکیباتی هستند که می توانند اسیدهای معدنی را هنگام گرم شدن در دمای معینی ، مانند اسید فسفریک ، فسفر اکسی کلرید ، پلی فسفات آمونیوم و غیره تشکیل دهند. کربن ، که به عنوان کربن نیز شناخته می شود ، پایه و اساس تشکیل لایه کربن سازی کف است ، که عمدتا شامل برخی از ترکیبات چند هیدروکسیل با محتوای کربن بالا ، مانند پنتاریثول ، نشاسته و غیره است. منبع گاز ، همچنین به عنوان منبع کف ، از منابع کف سازی که معمولاً استفاده می شود شامل ملامین ، ملامین و غیره است. مکانیسم نگهدارنده شعله در گسترش بازدارنده های شعله به شرح زیر است: تجزیه اسید یک ماده خونریزی تولید می کند ، که می تواند با ماده تشکیل دهنده کربن استرها را تشکیل دهد. پس از کم آبی و اتصال متقابل استرها ، کربن تشکیل می شود. در عین حال ، ماده کف سازی مقدار زیادی گاز را برای کمک به گسترش لایه کربن آزاد می کند. لایه کربن ضخیم گرادیان دما را بین سطح پلیمر و سطح کربن افزایش می دهد و دمای سطح پلیمر را بسیار پایین تر از دمای شعله می کند و احتمال تخریب بیشتر و آزاد شدن گازهای قابل اشتعال را کاهش می دهد ، ضمن اینکه ورود اکسیژن خارجی را منزوی می کند ، بنابراین شعله را برای مدت زمان قابل توجهی از پلیمر نگه می دارد.
